هنگام عبور از صحرای موجاوه اغلب به شهر های خیال انگیز مشهوری برمیخوریم؛ شهرهایی که در گذشته نزدیکِ معادن طلا ساخته شده اند،اما پس از استخراج تمام ذخیره هاشان از زیر زمین، متروک شده اند. این شهرها وظیفه شان را انجام داده اند و ادامه ی فعالیتشان دیگر معنایی نداشته. نیز هنگام عبور از جنگل،درختانی میبینیم که پس از انجام وظیفه ، به پایان راه رسیده اند و روی زمین افتاده اند.اما متفاوت با آن شهر های خیالی- پس چه شده؟ درخت،با سقوط خودبر روی زمین فضای مناسبی برای عبور نور خورشید ایجاد میکند، و زمین زیر تابش نور، بارور میشود و تنه ی ساقط شده ی درخت هم از گیاهان تازه پوشیده می شود. دوران کهن سالی ما نیز به روش زندگی مان بستگی دارد. ما هم می توانیم مانند شهری متروک ، به پایان راه برسیم ، و یا همانند درختی سخاتمند که پس از سقوط نیز همچنان مفید و موثر باقی می ماند، سرچشمه ی نیکی باشیم. # پائولو کوئیلو/دومین مکتوب/نشر کاوران/مترجم آرش حجازی

هزار جهد بکردم که سر عشق بپوشم نبود بر سر آتش میسرم که نجوشم به هوش بودم از اول که دل به کس نسپارم شمایل تو بدیدم نه عقل ماند و نه هوشم حکایتی ز دهانت به گوش جان من آمد دگر نصیحت مردم حکایتست به گوشم مگر تو روی بپوشی و فتنه بازنشانی که من قرار ندارم که دیده از تو بپوشم من رمیده دل آن به که در سماع نیایم که گر به پای درآیم به دربرند به دوشم بیا به صلح من امروز در کنار من امشب که دیده خواب نکردست از انتظار تو دوشم مرا به هیچ بدادی و من هنوز بر آنم که از وجود تو مویی به عالمی نفروشم مرا مگوی که سعدی طریق عشق رها کن سخن چه فایده گفتن چو پند میننیوشم به راه بادیه رفتن به از نشستن باطل و گر مراد نیابم به قدر وسع بکوشم

میدانید دلیل وجود موسیقی چیست ؟ اگر سال های سال این بیت را مطالعه کنید، تا زمانی که با صدای استاد شجریان به آن گوش ندهید ارزشش را نخواهید فهمید.

حجاب راه تویی حافظ از میان برخیز

خوشا کسی که در این راه بی حجاب رود

___________________________________

بعضی از افراد وجود دارند که صدایشان مانند کلید میماند و وقتی صدایشان را میشنوید یا با آن ها صحبت میکنید قفل هایی که هر روز در جامعه بر روح و ذهنتان زده میشود را باز میکنند.

در یک صفحه ی آمریکایی خواندم :

شاید پول نتونه خوشبختی رو برامون بخره،ولی مطمئنم فقر هیچ چیزی نمیتونه بخره!

عشق یعنی تمام حرف هایی که قصد داشتم هنگام دیدنت برایت تعریف کنم را فراموش میکنم.

و این داستانی تکراری یست.

از همان روز تا به الان.

اقیانوسه سیاهه چشمهات تمام کشتی های غول آسای عشق من را، هربار، غرق میکند، و تنها کاری که میکنم خیره ماندن در چشم های توست.